سر در گریبانی بشر ... جاودانه باد

روزگاری فکر می کردم شعر ترجمان دل آدمی،در داستان بی پایان احساس وکمیابی لحظه هاست. روزگاری تمام امیدم را به چند واژه می بستم و مثال بادبادک کودکانه هایم به دست آسمان می سپردم . افسوسم بود که همیشه ی آن روزها ، انتهای نخ که می رسید... من می ماندم ودستهای خالی و باد ... که هر آنچه ام بود ، دور می کرد.

یادت نمی آید

اندرونی دل و هزار واسطه از وارونگاری شعرها

اگرم صدایی

اگرم نشان به نشان عصر پروانه ها و پنجشنبه

اگرم نام تو

باز هم یادت نمی آید .

مدتهاست نام ترا "... یی که بود " گذاشته ام .

مدتهاست از تو و درگوشی حرفهای هر روز

دزدیدن دفتری

کفاف کورمال رفتنم را به تو می دهد ...پایان

یادت نمی آید.

حتی اگر در درماندگی مصرعی ناموزون

خندیدنهای خاطره و خدا را را هم

قسم ات دهم

در یاد امروزت تنها رفتن خواهد رفت ...

حتی نامم را

اما بگویمت به باریدن بهاره در بیابان وبی حسابی هر چه کلام کپک زده در سفره ی سالماندگی سلام وهزار بی پاسخی امروز، فردا و فراموشخانه هایی از جنس خود ساختگی به تب تن نواختن را به بیگاری برده های نا حساب نامرادی ات سوگند نخواهم داد تا نخوانمت بر باداباد هر چه بادا باد. که من هنوزم زنده و ... تو ... کاش میدانستمت .

 never give up  by Paul Hubler

آرزوهای بزرگ... های... آرزوهای بزرگ

آنقدر درحقارت ایام افتادگی بر خاک بمانید

دلیرانه

تا مرگ حریف شود

زیرا که من...

دستهایم دیری است

بالاست

نه به سمت دعا

نه شعرم می گیرد باز

نه شبانه هایم پا بپای ماه ، خواب خستگی اش می گیرد .

باید برای انعکاس اصوات انتهای فردا

آینه ای از احساس اندود کرد

به نقره ی خام رو به رسوایی

باید برای کرکس ها ی بی قرار بالاسر

دست بالا زد آیا؟

دروازه ای باز کرد ؟

آنها را به اندرون خلوص خواست

برای روز مبادای بی عشق مردن ؟

برای بی تو بودنهای برهوت گور؟

اگرم امشب را به تنهایی دارم

به افسون التیام کلامی که کلید کاشم باشد فرداست

کورباش باید زد

به کرامت مرام منت زندگی

دور باش باید زد به دستم بگیر دروغ

بهانه باید بود

به بی دلیلی دلدادگی

و ... همین

همینم هزار باره باد و هزار بار همینم باد پشت به پشت حراس و حسرت ندارم هایی از جنس نامرادی و نظر بازار نحوست سادگی و ساز ناموافق نمی دانها و می دانمی که دانایی نیست و نیامدهایی که آمد نیست و تو هستی و همینم همه ی هستها باد و باد را به خواندن خراب خاکم به دامن دلشوره ی بی تو ... بگذریم ؟... یا هنوز هستی تا برایت شعری بخوانم ؟ تنها برای تو...

ماه من

مهر من

از به خاکم کشیدنت تا امشب

از پایین ترین آوردنم تا امشب

از تو تا امشبم

دیرگاهی است عین ابدیت و فراموشی فرازونشیب چشم گرداندنی ناخواسته

بازم نمی گردانی به خویش

می دانم

بازم گردان به خویش لااقل

تا  رفتگانم را روانه ی روزها کنم به دور باش  و درد.

تا رفتنی ترینم به تمثیل ته ماندگی ...